หนังตะลุงภาคอีสานเป็นศิลปะการแสดงที่เกิดขึ้นภายหลังหนังตะลุงในภูมิภาคอื่น โดยมีพัฒนาการมาจากการรับอิทธิพลของหนังตะลุงภาคใต้ ทั้งจากการรับโดยตรงและการถ่ายทอดผ่านภาคกลาง ซึ่งการแพร่กระจายของหนังตะลุงในแต่ละพื้นที่เกิดจากการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมระหว่างชาวบ้านกับชาวบ้าน ไม่มีอิทธิพลจากวัฒนธรรมราชสำนักเข้ามาเกี่ยวข้อง จึงกล่าวได้ว่าหนังตะลุงอีสานเป็นศิลปะการแสดงที่เกิดจากวิถีชีวิตและภูมิปัญญาของชาวบ้านอีสานอย่างแท้จริง ต่อมามีการปรับปรุงและพัฒนาเป็น “หนังประโมทัย” ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น โดยเป็นการผสมผสานระหว่างศิลปะการแสดงหนังตะลุงกับหมอลำ จนกลายเป็นหัวใจสำคัญของการแสดงพื้นบ้านอีสาน ตัวละครเอก เช่น ตัวพระ ตัวนาง หรือเจ้านาย จะใช้ภาษากลางในการดำเนินเรื่อง ส่วนตัวตลกและเหล่าเสนาอำมาตย์จะใช้ภาษาอีสานเพื่อสร้างความสนุกสนานและเข้าถึงผู้ชม เรื่องที่นำมาแสดงมักนำมาจากวรรณกรรมพื้นบ้านอีสาน เช่น สังข์ศิลป์ชัย จำปาสี่ต้น การะเกด ผาแดงนางไอ่ ท้าวก่ำกาดำ รวมถึงวรรณคดีสำคัญอย่างรามเกียรติ์ ทำให้หนังประโมทัยกลายเป็นศิลปะการแสดงที่สะท้อนวิถีชีวิต ความเชื่อ และวัฒนธรรมของชาวอีสานได้อย่างชัดเจน